امروز از اون روزایی بود که یکی از این مهربونی ها باز درد سر شد. چه قدر دلم سوخت ...

تلفن رو که گذاشتم گریَم شروع شد. این بار برای خودم. فقط برای خودم. برای عمری که میگذره، حافظه ای که از دست می ره … برای وضعیت غم انگیزی که توش گیر کردم. برای این که بالاخره یک نفر با مشت زد و دیوار ذهنمُ خورد کرد تا پشتش رو ببینم. دلم برای خودم سوخت. وقتی تو زندگیت مجبورت می کنن تا بین عشق های بزرگ فقط یکی رو انتخاب کنی، وقتی هیچ راهی برای زدن حرفت نداری،  وقتی تو زندگیت تراماهای پشت سر همُ تجربه می کنی، ذهنت راههای عجیبی برای محافظت از خودش پیدا می کنه. می شی مثل یک ماهی قرمز کوچولو توی یک تنگ بلور که ممکنه هر لحظه از لب یک تاقچه باریک لیز بخوره و بشکنه. می شی مثل یک ماهی قرمز کوچولو که میدونه توی عمر کوتاهش هیچی دست خودش نیست و واسه همیشه گیر کرده تو این تُنگ تَنگ شکننده و اینجوری سعی میکنه به خودش بقبولونه که اینجا، این لحظه، بهترین زمان/مکان ممکنه.

آدمی که مثل ماهی شد امیدش میمیره. می دونه فردا خبری نیست. می دونه فردا از امروز هم بدتره. بعد آرزوهای بزرگشُ یادش میره، بلکه بدتر، دیگه بی خیالشون میشه حتی اگه تو یک قَدَمیش باشن. دلش خوش میشه به چیزای کوچیک، چیزای خیلی کوچیک که فقط یک لحظه طول می کشن. چیزایی مثل یک بو، مثل برق چشمی که تو نور چراقی که از تو خیابون افتاده تو اتاق، هی گم میشه و هی پیدا میشه.

هیچ فکر کردی چرا دیگه دعا نمی کنم ؟ چون باورم رو بهت مدت هاست که از دست دادم. هیچ فکر کردی که چرا باورم رو بهت از دست دادم؟ چون هر باری که چاره ای برام نمونده بود جز دعا کردن یاد همه روزها و شب هایی افتادم که خالصانه و از صمیم قلبم دعا کردم، با تمام اسم هات صدات زدم و هیچ گشایشی در کارم حاصل نشد. چون حاصل تمام خویشتن داری ها و صبرها و پاکدامنی ها و خشم فرو خوردن ها و  راست گفتن ها و با صداقت عمل کردن ها هیچ بود.

… این قدر هم نگران من نباش. بالاخره من هم به اونجا می رسم و شاید شدم همونی که تو آرزوش رو داری. با من که رو راست نمیشی اما با خودت رو راست باش. این هایی که می گی برای من می خوای، همش خودتی همش خودتی و همش رو برای خودت خواستی. واقعن دوست داری منم یک روزی مثل تو باشم؟ همش سعی می کنی، اما راستش رو بگو اونقدر که ادعا می کنی قوی هستی؟ من همیشه این پشت نشستم و دارم از پشت شونه هات به جلوی پات نگاه می کنم و می بینم که چی کار داری می کنی. می بینم که تئوری ها رو می دونی اما در عمل کودک خام دستپاچه ای بیش نبودی. زندگی صفحه word نیست که هی بخوای undo و redo کنی. هر کاری کردی همونه. مثل نوشتن با خودکار رویِ تنها صفحه کاغذیه که داری …

گاهی دل آدمی چنان فشرده می شه که میشه توی پوست گردویی جاش داد. 

دل تنگ و حوصله سرریز و لحظات از خاطره لبریز!

زمستان سرد و دل زمین پر از درد، آخ خ خ خ خ  خ

این چه وضعشه آخه؟ بسش کن!

تو فکر بودم دوباره … انگار هرکار می کنم که هی درسش کنم، جمع و جورش کنم نمیشه. باز نگران، باز درگیر چیزهای ابتدایی. این قدر تو فکر بودم باز زیر دوش که تا اومدم در بیام از وان، پام لغزید و خوردم زمین. از حال رفتم. نفهمیدم چند ثانیه طول کشید. حالم که سرجاش برگشت فهمیدم چه شانسی آوردم سرم به جایی نخورده. تا شب کسی نمی فهمید … تازه اگه شب همخونم می اومد، تازه اگه می اومد و در دستشویی رو باز می کرد و یک راست نمی رفت بخوابه، اونجوری فردا صبحش می فهمید. 

پیش ش ش ش ش ش آدم قرار باشه بمیره هم بهتره یه مرگ شکوهمندانه ای داشته باشه، نه این که در اثر لیز خوردن بمیره! والا!

فکر می کردم که در ۲۷ سالگی در مورد یک سری مسایل ابتدایی مثل اینکه «خونه» کجاست؟ و توی زندگی دنبال چی می گردم؟ به نتیجه رسیده باشم اما حالا، این ور دنیا از نو با این مسایل درگیر شدم. خونه کجاست؟ اینجا؟ اینجا که از کودکی و نوجوانی من هیچ نقشی درش نیست. اینجا که آدم تنهاست و حرف دلش رو فقط شب ها در گوش بالش زمزمه می کنه؟ اینجا که دوست داشتن، نزدیک شدن، دل دادن و دلداری کردن این قدر سخته؟ اینجا که همیشه سرم شلوغه و دور و برم آدمه و در عین حال همیشه تنهام. این جا که هی می خورم زمین هی بلند می شم، هی دلشکسته می شم مایوس می شم خط خطی می شم، و باز هی دوباره به خودم دلداری می دم، دست خودم و می گیرم خودم و بلند می کنم و باز هی تنه می خورم اونقدر که گاهی دیگه می خوام بلند نشم،  اینجا که این قدر فاصله دارم با امن ترین جای جهان؟ با آغوش پدر و مادرم … یا خونه تهرانه؟ اونجا که همش سرخوردگیه و حرف زوره؟ اونجا که همه کارهای معمولی خلاف قانونه؟ هوای آلودش خفم می کنه، توی خیابوناش احساس امنیت نمی کنم. تهران اونجا که دوست داشتن، نزدیک شدن، دل دادن و دلداری کردن غیر ممکنه؟ اونجا که صبح تا شب می دوی ولی انگار رو تردمیل دویدی چون هرچه قدر هم که دویده باشی باز سرجات موندی، اونجا که حقوق طبیعی ات برات می شن آرزوهای بزرگ؟ می گن خونه آدم تو دل کسایی هست که دوسش دارن. اگه درست باشه من از خونه خیلی دورم.

از خودم می پرسم توی زندگی چی می خوام؟ کافیه همین که درس بخونم و دکترا بگیرم؟ سر کار برم؟ پول دربیارم؟ خونه بخرم؟ ماشین خوب؟ … آره همش خوبه اما کافی هم هست؟

تمام بعد از ظهرهایی که از دانشگاه برمی گردم خونه و حوصله تنها کسی رو که ندارم خودمم و دست بر قضا تنها کسی که خونه است هم خودمم، سخت می گذرن. همه روزهای که هی مربای هویج درست می کنم، توش گلاب می ریزم و می دمش به فودبَنک دانشگاه … همه شون بعد از ظهرهای مزخرفی هستن که آخرشون جلوی آینه می ایستم، به آدم توش نگاه می کنم و به شرایط ناگزیری که در زندگی پیش میان فکر می کنم. آیا واقعن ناگزیرند یا من فکر می کنم که این طورین؟

همیشه سعی می کنم لبخند بزنم، حتی وقتی ناراحتم، وقتی حالم بده، شاید اشتباهم همینه. 

شب به خیر سمن